Daar sta ik dan, midden op het podium. Voor mij staan de laatste twee docenten nog op het sprinkussen, naast mij staat een trotse wiskunde docent met zijn gouden burito en gouden pinata. De aula zit vol, ogen van brugger tot examenleerling kijken mij aan. Op mijn hoofd zit een sombrero, mijn poncho kriebelt een beetje en mijn laars zakt af maar ik heb het niet in de gaten. Zo veel uur heb ik gestoken in het organiseren van de stunt en nu loopt het tot een einde...

De Republiek Ghana, ooit een kolonie met de romantische naam ‘Britse Goudkust’. Ruim 55 jaar na haar onafhankelijkheid hebben de burgers een vlag, een volkslied en plekje bij de Verenigde Naties.

Het is maandag en ik lunch met een collega die een indrukwekkende boterham tevoorschijn tovert uit haar aluminium pakje. ‘Dat ziet er lekker uit’, zeg ik met een knik naar haar plakken van anderhalve centimeter doorsnede. ‘Zelf gebakken’ antwoordt ze niet zonder trots. ‘Broodmachine’ is mijn te snelle conclusie. In de lucht kneden haar handen een denkbeeldige bol. ‘Met de hand?’ vraag ik geschrokken. Een lange uiteenzetting volgt, hoe eenvoudig en gezond het is om je eigen brood te bakken. Enthousiast vertelt ze altijd biologische producten te kopen en zelfs haar eigen groentetuin te hebben. De paprika op haar brood…

Mannen. IJzige types met onderkoelde humor waar alleen zij en soortgenoten om bulderen. Gezegend met de emotionele diepgang van een 5-sterren diepvrieskoelkast. Een rol tussen de coulissen heeft niet zo hun voorkeur. Sommige vrouwen raken verkleumd tot op het bot met zo’n verfrissende ventilator op de voorgrond. Een Canadees toonde zich van zijn meest ijzige kant. Zijn vriendin vertrok voor even en liet een koortsige 10-maanden oude dochter achter bij de verschrikkelijke sneeuwman.

Het menselijke brein is een vreemd vernuftig instrument dat, hoewel al eeuwen bestudeerd, zijn geheimen nooit prijs zal geven. Het is in staat ons de mooiste en tevens pijnlijkste momenten te laten ervaren, zonder duidelijk herkenbare afbakening, van waar het één begint en het ander eindigt.
De aansturing van deze grijze massa geschied voor het grootste deel door de eigenaar zelf, maar is het tevens niet een feit dat ons brein, ingegeven door een zelflerend vermogen, ons zo nu en dan buiten spel zet bij het nemen van beslissingen?

Nadat onze tweede was geboren in 2005, vond ik het tijd dat ik mijn verantwoording nam om verdere gezinsuitbreiding te voorkomen. Stoer zei ik dat ik mij zou laten steriliseren.
De afspraak is snel gemaakt en vol goede moed meld ik mij op de afdeling urologie van het plaatselijke ziekenhuis. De dame achter de balie zegt dat ik heel even moet wachten en na vijfenveertig minuten wordt ik binnen geroepen.

Het herstel moet nog zo een 6 jaar op zich wachten en de balance zoek ik nog even verder dan mij al aangereikt is.
Waar gaat dit over zou je denken? Nou gewoon over een programma dat ontwikkeld is om de Kankerpatiënten een handreiking te doen naar goede begeleiding na het loodzware programma van chemo’s en bestralingen.

Het platte land, mijn geboorte land. Tussen groen, koeien en boerderijen groei ik op. Soms alleen en eindeloos zwervend door de weilanden. Boomhutten bouwen met vrienden, de boer helpen met hooien. Zwemmen in het meer tot zonsondergang. Vette melk, verse groenten, gezonde lucht en bier maakten me een man. Een gezonde man. Dus aan het werk, mijn eerste baantje.

Het is een soort van traditie bij ons, dat ik een verhaaltje schrijf voor een verjaardag van mijn kinderen. Meestal voor de leuk. Ze bladeren er doorheen, klagen dat er geen mooie tekeningen bij staan en gaan het dan soms lezen. Ik schrijf nu voor mijn jongste. Maar dit keer met een visie.

Zonder de reacties af te wachten van de vorige column schrijf ik al de volgende die een ietsjes ernstiger karakter heeft. Op zoek naar de eigen schrijfmogelijkheden en sterk nadenkend over wat ik kan en niet kan was dit eerder een uitdaging. Deze nu is meer een persoonlijke overdenking die ik toch even aan het papier toevertrouw.