De dierenwereld liet de afgelopen weken veel van zich horen. Echter de verontrustende tendens die ik bespeurde zag ik in geen enkel nieuwsitem terug. Ontsnappingen en wraak lijken de tendens te zijn. Daar het, zeker voor u als vervent lezer, geen geheim is dat de dieren graag via mij communiceren ben ik op onderzoek uitgegaan.

Vier letters in een woord, vijf parels aan een kroon. Zo wordt een kleine telg groots aangekondigd. Keizerlijk onthaald in een hete zomer in juni 2010. In een Nederland volledig in de ban van voetballende Oranje elfjes. In een verwilderd Nederland op zoek naar een nieuw kabinet. Kleurrijke Vuvuzela’s en ijverige Twitteraars laten luidruchtig van zich horen, kleine Siem is geboren.

Ja, er zijn mensen die hun geld verdienen met het zo ver mogelijk wegslingeren van verzwaarde frisbees. Of neem desnoods een kogel aan een ketting. Een kogel? Dus vroeger stonden er geworven manschappen aan de frontlinie zich helemaal dol te draaien om een loden bal aan een ketting tegen een Muiderslot aan te mikken? Geen harnas bestand tegen de kogelslingeraar! De variant met de puntige stekels, u kent hem waarschijnlijk beter als "de goedendag", heeft de spelen helaas nooit gehaald. De investeerders willen tenslotte nog iets van hun stadion overhouden nog vóór de slotceremonie.

Bij de term ‘Kritische Moslims’ denk ik altijd aan Allahdienstwaanzinnigen die het allemaal nog strenger willen. Nog onverdraagzamer. Nog haatdragender. Nog vrouwonterender. Maar dit keer zijn er kritische Moslims opgestaan die streven naar een religie die niet alleen uitgaat van een heilig boek, maar ook van gezond verstand en van het feit dat we in het jaar 2010 leven en niet in een milde vorm van het stenen tijdperk.

‘Vanmorgen vloog ze nog’, vind ik een van de meest ontroerende liedjes uit de musical Tsjechov. Het ging over een meeuw en verwees naar het toneelstuk ‘De meeuw’ van de Russische schrijver Anton Tsjechov, dat handelt over de ingewikkelde verhoudingen die mensen met elkaar kunnen hebben. Maar daar gaat het hier niet om.

Het is zondag, de zon schijnt, het is 35 graden in de schaduw, ik zit op mijn overkapte terras met een glas heerlijke koele rosé en geniet van een vrolijk boek: ‘Is Youp leuk?’, een verzameling van cynisch-humoristische columns uit het NRC. De onderwerpen zijn altijd actueel.

Niets, totale leegte is wat momenteel mijn geest vult. Het leven kabbelt voort met de gestaagheid van een bergbeekje in de late zomer. De dingen gaan zoals ze gaan en komen zoals ze komen, en ik heb er vreemd genoeg momenteel vrede mee. Normaal ben ik een persoon die altijd op het randje leeft van alle scala’s aan emoties die een mens kan ervaren en beleven. Het is vaak zwart /wit maar ingekleurd met alle nuances die zich daartussen bevinden.

Een jaar geleden vertrokken we halsoverkop uit het paradijs. Na drie heerlijke dagen begonnen we aan een helse reis richting het afscheid dat we niet konden voorkomen. We verlieten het mooie landschap tijdens een broeierige hitte en de regen verwelkomde ons bij de grens.
Halverwege de reis droogde ik mijn tranen om het nieuws dat mij eerder bereikt had. We waren te laat voor een afscheid en ons doel was slechts nog een behouden thuiskomst. We waren onderweg naar het levenloze lichaam. Het lichaam van mijn vader die niet langer had kunnen wachten omdat het op was en klaar voor de dood.

“Nee dank je, ik liever niet.” Luc van Lier vond het echt te lullig voor woorden. Warme chocola. Zelfs Kirsten, de serveerster van Brasserie Hans, had hem verbaasde blikken toegeworpen. Eentje was al erg genoeg geweest, dus. Gezondheidswethouder Ad Flink bestelde voor zichzelf nog een warme beker kleinburgerlijkheid, en stortte zijn hart verder uit bij de sterverslaggever van de Nederwaardsche Courant. Alles en iedereen viel over hem heen.

Niemand is perfect.......

En dan met name ons lieftallige manvolk... tenminste dat vind ik dan..

Wat is dat toch met mannen en altijd maar macho doen ?

Waarom als je een man ontmoet, zijn ze lief, aardig gezellig en charmant?